De prachtige risico’s van onderwijs

Op donderdag 2 februari rijd ik vol verwachting naar het regiokantoor van Rabobank West Betuwe in Geldermalsen. Vier van onze studenten (Commercieel medewerker, niveau 3) gaan daar de bevindingen presenteren van hun onderzoek naar hoe jongeren bankieren. Bij aankomst word ik naar een mooie, grote vergaderzaal gebracht. De studenten hebben zich geïnstalleerd, alle spullen staan klaar en ze kunnen dus al hun aandacht geven aan het ontvangen van de toehoorders. Dat is een mooi publiek: een aantal managers en medewerkers van de bank, de docent en begeleider van ROC Rivor. Er is een gezonde spanning voelbaar. Bij de studenten; want deze presentatie is toch wat anders dan in een schoolomgeving voor je klasgenoten staan. Maar ook bij het publiek; wat mogen wij verwachten?

Na een korte voorstelronde en een toelichting op de taakverdeling gaat de presentatie van start. Al snel is niets meer te merken van de eerdere spanning. De kennis en ervaring die de studenten tijdens het onderzoek hebben opgedaan, komen prima tot hun recht in de gepresenteerde slides. Maar liefst 500 respondenten uit de beoogde doelgroep hebben input gegeven. In het onderzoek is gebruik gemaakt van Facebook en van de app Kahoot, waarmee de jongeren op hun smartphone ‘spelend’ hun antwoorden hebben gegeven. Antwoorden op actuele vragen als: Hoe bankieren jongeren? Wat vinden ze belangrijk bij de keuze van een bank? En wanneer switchen ze? Alle antwoorden worden met onderzoeksdata toegelicht. De vragen die bij de toehoorders opborrelen worden door de studenten adequaat beantwoord en in een levendige discussie komen nog meer -belangrijke- aspecten naar boven.

Ik zit te genieten. Zijn hier echt mbo-studenten aan het werk? Ja, natuurlijk zijn het echt onze ROC Rivor-studenten die daar staan. Maar ik zie ook een prestatie die je met evenveel gemak kunt verbinden aan wat je van een hbo’er kunt verwachten. Het is een voorbeeld van wat er gebeurt als je in een onderwijsomgeving ruimte laat voor de praktijk én je studenten het vertrouwen geeft dat ze zaken op hun manier mogen aanpakken. Daarmee krijgt het begrip “Aandacht voor jouw ambitie” een geweldige inhoud. Bovendien maak je op deze manier van de regio de school, of van de school de regio.

Echter, het mooiste gedeelte komt nog. Bij het presenteren van de aanbevelingen, ontstaat er onder de toehoorders een intensieve uitwisseling van gedachten en ideeën. Ze opperen verschillende manieren waarop de Rabobank acties zou moeten ondernemen richting de bankierende jeugd. Daarop volgt een -in mijn ogen- schitterende reactie, die de volwassenheid van deze studenten typeert. Op zich zijn de door de bankmedewerkers geopperde ideeën ‘Wel leuk’, maar ze passen niet zo bij de beoogde doelgroep, aldus onze studenten. De bedachte hulpmiddelen en kanalen zijn niet die van de jongeren; het zijn oplossingen van een andere, oudere generatie. Op zich niet erg, maar als je voor jongeren iets wilt doen en betekenen, moet je ook naar andere vormen durven kijken, buiten de bekende paden, stellen ze. Voor mij (en ik denk ook voor anderen) voelde het als een wake-up call. Probeer je in die ander te verplaatsen. Wat denkt hij/zij? Wat wordt belangrijk gevonden en hoe kan ik daar gevolg aan geven in de wereld van de ontvanger? Ik realiseerde me dat dit nog niet zo eenvoudig is, want hoe kom je los van je eigen ‘IK- perspectief’ en verplaats je je echt in de ander?

Voor mij was de bijeenkomst een voorbeeld van wat onderwijsfilosoof Gert Biesta ‘Het prachtige risico van onderwijs’ noemt. De presentatie was al een cadeau, maar wat er in het praktijkleren ter plaatse ontstond, was minstens zo belangrijk om onze studenten voor te bereiden op hun deelname aan de maatschappij.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *